พระอาทิตย์ขึ้น แล้วก็ตก หมุนเวียนไปอย่างนี้
วันแล้ว....วันเล่า

ทุกวันที่ผ่านพ้นไป หลายสิ่งดับ หลายสิ่งเกิด
มีอะไรบ้างนะ ที่คงเดิม?

.
.
.

แฮ่ะ แฮ่ะ ไม่ได้จะมาบ่นอะไรหรอกค่ะ
อารมณ์ข้างบนนั่น เป็นผลพวงมาจากการนั่งเก็บของจุกจิกในห้อง

ข้าวของทุกชิ้น มีประวัติ มีที่มา
ของบางชิ้น หยิบแล้วก็นึกถึง "คนให้" ป่านนี้ไม่รู้ไปอยู่สบายดีที่ไหน
ของบางชิ้น ซื้อมาเอง ก็นึกถึงอารมณ์ตอนที่อยากได้นักหนา

.
.

นั่งคิดโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็ลองคิดดูเล่น ๆ ว่า
ของชิ้นเล็ก ๆ ที่อยู่รอบกาย ชิ้นไหนเก่าแก่ที่สุด
(ไม่นับตัวเองนะคะ ^^" )

.
.

นึกๆๆๆ อยู่สักพัก แล้วก็สรุปว่า....

น่าจะเป็นชิ้นนี้หล่ะ

ฉันได้มาตั้งแต่ตอนอยู่ ป.1 แน่ะค่ะ (อายุกี่ปีแล้ว นับกันเอาเอง อิอิ)
เป็นกระปุกหมูออมสิน ทำจากเซรามิกเคลือบเงาสวยงาม

.
.

อันที่จริง ก็เคยมีกระปุกหลายตัวนะคะ (ทั้งกระต่าย, หมู, ไก่)
แต่ตัวนี้โปรดสุด เพราะเป็นตัวเดียว ที่ทำจากเซรามิก
(ตัวอื่นเป็นปูนปาสเตอร์ ทุบแตกไปหมดแย้ว)
เวลาหยอดเหรียญลงไป จะได้ยินเสียง กรุ๊งกริ๊ง กังวานใส

.
.

มาดูหน้ากันชัด ๆ

น่ารัก เหมือนเจ้าของเลย ^^

.
.

หยอดกระปุกพี่หมูมาตั้งแต่เด็กจนโต ทุกวันนี้ก็ยังหยอดอยู่นะคะ
แต่ทำไม พี่หมูผอมจัง ไม่โตซะที